Για να νιώσεις τον έρωτα, πρέπει να σου δώσεις χώρο και χρόνο.

Kανένας δεν επιθυμεί τη μοναξιά και κανείς δεν θέλει να χάσει την ευκαιρία να δημιουργήσει μια αληθινή ερωτική σχέση. Παρ’ όλα αυτά, όμως, πώς ετοιμάζουμε τη ζωή μας για να υποδεχτεί τον έρωτα;

Γράφει η Τζιλ Δούκα MBA, PCC, Βραβευμένη συγγραφέας του παγκόσμιου bestseller «Αγάπη Τώρα και Ευ Ζην Τώρα», Ομιλήτρια διεθνούς φήμης

Ο Ιάκωβος, 47 ετών, αθλητικός τύπος και καριερίστας, ήρθε στο γραφείο αποφασισμένος. «Θέλω όσο τίποτε άλλο να δημιουργήσω τη δική μου οικογένεια», μου είπε. Ξεκινήσαμε να δουλεύουμε πάνω σε αυτό και με κάλεσε σε μια κοντινή εκδρομή που οργάνωσε με τον όμιλο πεζοπορίας στον οποίο συμμετείχε. Δέχτηκα με χαρά. Όταν ξεκινήσαμε, τον ρώτησε ένας φίλος του: «Η Ελένη δε θα έρθει;» «Όχι», απάντησε ο Ιάκωβος. «Έχει χτυπήσει το πόδι της». Χάρηκα που άκουσα ένα γυναικείο όνομα, αν και δε μου είχε μιλήσει για την Ελένη.

Σε κάποιο διάλειμμα είχαμε καθίσει όλοι μαζί να πιούμε νερό και να φάμε κάτι ελαφρύ. Ο Ιάκωβος εξαφανίστηκε και μιλούσε στο τηλέφωνο επί 10 λεπτά. Το ίδιο και κατά το μεσημεριανό φαγητό. Όταν τελείωσε η εκδρομή και φτάσαμε στο σημείο εκκίνησης, μια κοπέλα τον ρώτησε αν θα πάει μαζί τους για βραδινό. Ο Ιάκωβος αρνήθηκε ευγενικά. Έπρεπε να επιστρέψει στο σπίτι.

Στην επόμενη συνεδρία τον ρώτησα αν είχε κάποια σχέση. Μου απάντησε πως όχι. Τον ρώτησα για την Ελένη. Η Ελένη είναι η αδερφή του, 45 χρόνων, διαζευγμένη, η οποία είχε πάθει διάστρεμμα στο πόδι της και την έπαιρνε τηλέφωνο από την εκδρομή για να δει αν είναι καλά. Πηγαίνουν μαζί στις εκδρομές. Επίσης, μου είπε ότι γύρισε στο σπίτι επειδή είχε υποσχεθεί στην ογδοντάχρονη μητέρα του να φάνε μαζί. Ο Ιάκωβος με την Ελένη και τη μητέρα τους μένουν όλοι μαζί.

Η Πατρίσια, 36 ετών, πολύ εντυπωσιακή γυναίκα, είναι διευθύντρια οικονομικών σε πολυεθνική. Η θέση της, εν μέσω οικονομικής κρίσης, είναι ιδιαίτερα σημαντική. Αισθανόταν τρομερή μοναξιά, δεν είχε κάνει σχέση τα τελευταία χρόνια και ήθελε πολύ να βρει έναν σύντροφο και να δημιουργήσουν οικογένεια. Προσπαθούσαμε να βρούμε κοινή ώρα για να κανονίσουμε την πρώτη μας συνεδρία επί πέντε λεπτά. Όποια εναλλακτική και να της πρότεινα, την απέρριπτε επειδή είχε δουλειά. Τη ρώτησα ποιο είναι το πρόγραμμά της. Ξυπνά στις 6:30, πηγαίνει στο γυμναστήριο, μετά στη δουλειά, απ’ όπου τελειώνει στις 20:00. Επιστρέφει στο σπίτι, τρώει και κοιμάται. Μου ζήτησε να κάνουμε συνεδρίες την Κυριακή το απόγευμα, που είναι πιο χαλαρή.

Η φυσική μας τάση είναι, όταν κάτι μας λείπει, να το αναπληρώνουμε με κάτι άλλο. Αυτό δε γίνεται συνειδητά, και συνήθως δεν το αντιλαμβανόμαστε. Και όταν κάποιος το παρατηρεί απ’ έξω, έχουμε έτοιμη τη δικαιολογία, τον λόγο για τον οποίο το κάνουμε. Μα θα παρατήσω τη μητέρα μου; Δε θα παίρνω την αδερφή μου μαζί; Όταν βρω τη γυναίκα της ζωής μου, τότε θα έχουμε το δικό μας πρόγραμμα. Τι; Να μειώσω τη δουλειά; Τι εννοείς; Ξέρεις πόσο σκληρά έχω δουλέψει για να φτάσω εδώ που έχω φτάσει; Μόλις γνωρίσω τον άντρα της ζωής μου, θα το συζητήσουμε.

Πώς να βρουν την αγάπη; Πώς να έρθει ο άνθρωπός τους; Πού να έρθει; Εσύ θα προσπαθούσες να κλείσεις ραντεβού με τον Ιάκωβο ή την Πατρίσια; Και αν έκλεινες, θα ήθελες να δημιουργήσεις σχέση μαζί τους;

Όλοι μας έχουμε περάσει από αυτό το στάδιο. Όταν, όμως, λειτουργούμε έτσι, δυστυχώς δεν κάνουμε χώρο για τον άνθρωπό μας. Κρατάμε τα δεκανίκια που έχουμε επιλέξει, ασχολούμαστε με κάποιον ή κάτι άλλο και δε λέμε να τα αφήσουμε, και ας είναι καλά το πόδι μας!

Για ολόκληρο το άρθρο εδώ